و سلام علی ابراهیم

ای ابراهیم بزرگ ؛آنگاه که در گلستان نارت،نوای رهایی سردادی باید میدانستم که سر پروازداری وپس از آن:   چهار مرغت را قربانی کردی؛ نشانم دادی که باید مرغان خور وخواب وشکم پرست وشهوتران؛خودخواه وحریص وبی عاردرونم را همراه با آرزوهای دور ودرازشان سربریده تاچشمانم زیباتر بینند وگوشهایم تیزتر شنوندوپروبالی درآورم؛و این گامی بودبرای عروجی بالاتر ؛تاکه  اسماعیلت را به قربانگاه بری وبفهمانی مراکه بر کنم آنچه در سرودل نهان دارم تا بگشایم پر پروازرا . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . .

"یا رب ؛ به خلیل راهت ، مرا به قربانی درگاهت بپذیر "  

 خواجه گوید: دوستان خدا فردا ،در روضات بهشت در حظیره ی قدس، میان گل

 وریحان به شادی وطرب سماع کنند وبه داودپیامبر فرمان آید که ای داود ،به آن

 نغمه ی داودی و آواز شور انگیز و صدای دلربا که تو را دادیم  زبور بر خوان ،

ای عیسی تو انجیل بخوان وای درخت طوبی به تسبیح وتقدیس ما آواز خود

 بگشای.ای ماه رویان فردوس، دوستان خود راپیش باز کنید، ای درویشان که

در دنیا اندوه خوردید، اندوه به سر آمدو درخت شادی به بر ،بر خیزید و طرب

کنید، ای مشتاقان کوی ما ، ای عاشقان سوخته ،سحر گاهان در رکوع وسجود

رفتیدو دلها به امید وصال تسکین دادید، اینک گاه آن است که در مشاهده ی ما

بیاسایید وبار غم از خود فرو نهید وبه شادی دم زنید .

   "   فاما الذین آمنوا و عملوا الصالحات فهم فی روضه یحبرون "

                                                                                 روم /15          

               هرکه  او بیدارتر،پر دردتر

                                         هرکه او هوشیارتر ، رخ زردتر

     آنگاه که دل را خانه ی او نمودی و ازدل کعبه ساختی ،ندا زن ابراهیم وجودت

     را ،احرام بر جان بپوشان ،. . . . . . . . . . . . . .                        

    بندگی کن تا که سلطانت کند                        تن رها کن تا همه جانت دهد

     یا بنی آدم , انا غنی لا افتقر ,اطعنی فی ما امرتک , اجعلک غنیا" لا تفتقر

     یا بنی آدم , انا حی لا اموت , اطعنی فی ما امرتک , اجعلک حیا" لا تموت

  یا بنی آدم , انا اقول للشئ کن فیکون ,اطعنی فی ما امرتک ,اجعلک:تقول للشئ 

                                                    کن فیکون .

                         عجبا نماز مستان             تو بگو درست هست آن

    چه جماعت و رستاخیزیست آن زمان که همه ی وجود ثنای او کنند وعاشقانه اورا بخوانند

             ماخود ز وجود خویش تنگ آمده ایم

                                          وز روی قضا بر سر سنگ آمده ایم

الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی وچشمه

های مهر در سر ایشان روان کردی ، تو پیدا وبه پیدایی خود ، در هر

دو گیتی ناپیدا کردی ، ایِ نور دیده آشنایان وسوز دل دوستان و

سرور جان نزدیکان ،همه تو بودی وتویی، تو نه دوری تا جویند ،نه غایتی تاپرسند

ونه توراجز به تو یابند.

                                              مثل نوره کمشکاة

حلاج گوید :در سر آدمی نور وحی است ومیان دو چشمان او نور مناجات ، ودر گوش او نور

یقین ،ودر زبان او نور بیان ودر سینه ی او نور ایمان، ودر دیگر موجودات نور سپاس گزاری

خداست. همینکه یکی از نورها برافروخته گردد، بر نور دیگری غلبه آید و او را زیر سلطه ی

خود آورد، وچون آرام شود نور مغلوب به حال خود بر میگردد ، در حالیکه  نور آن روشنتر

وکاملتر و تمام تر است از آنکه بود . پس اگر همه ی نورها با هم برافروخته گردد :

آنگاه نورعلی نور میشود ، که خدا هر که را بخواهد به نور خود راه نماید و هر که راخواهد به

نور خود توانایی دهد ،و به توانایی خود او را به عالم غیب رساند و به غیب رساند وبه غیب

خود ، او را به ازل و ابد رساند . وبه ازل و ابد خود ،او را به وحدانیت ویگانگی رساند . 

                                              بسم الله النور

خواجه گوید :خدا روشن کننده ی آسمانها وزمین است بر مومنان مصور اشباح

است و منور ارواح ، همه نورها از اوست بعضی آشکار وپیدا ،برخی پنهان وناپیدا، نور

 آشکار مانند نور آفتاب وماه گر چه روشن است ، لیکن آن را روزی کسوف وخسوف

باشد وفردای قیامت تیره وتاریک باشند .ولی آفتاب معرفت ونور توحید که از مطلع دلهای

مومنان سر زند آنرا هرگز کسوف وخسوف نباشد ومکدر وتیره نگردد. طلوعی بی غروب .

کشوفی بی کسوف واشراقی از مقام اشتیاق.

عالمیان مشتی خاک بودند در تاریکی خود بمانده ،و در نهاد تیرگی سرگردان مانده و در

پرده ی آفریدگی ناآگاه مانده. همی از آسمان ازلیت باران انوار سرمدیت باریدن گرفت .

خاک خوشبو گشت ،وسنگ گوهر گشت ورنگ آسمان و زمین دیگر گشت. لطیفه ای

پیوند آن نهاد گشت ،وخداوند از نور خود پرتوی بر آن پاشید .پرسیدند : این نور را چه

نشانیهاست؟ گفت :چون سینه به نور الهی گشاده شود ، همت عالی گردد ، غمگین

آسوده شود،دشمن دوست گردد ، پراکندگی به گردآوری بدل شود ، بساط بقا بگسترد ،

فرش فنا در نوردد ، زاویه ی اندوه را در ببندد ، باغ وصال را در بگشاید ،به زبان فقر

گوید : الهی ، کار تو بی ما ، به نکویی در گرفتی ،چراغ خود را بی ما ، به مهربانی

افروختی خلعت نور از غیب بی ما ، به بنده نوازی فرستادی ،چون رهی را به لطف خود

به این روز آوردی ؛ چه شود که به لطف خود ، ما را به سر بری ؟